شمول یا عدم شمول مالیات نسبت به درآمدهای خدماتی حاصل از فعالیت واحدهای پژوهشی، مهندسی و فناوری در فضای مجازی

شرح ابهام به موجب ماده 9 قانون حمایت از شرکت ها و مؤسسات دانش بنیان و تجاری سازی نوآوری ها و اختراعات مصوب سال 1389 و اصلاحات بعدی بر اساس بند (ج) ماده 8 قانون جهش تولید دانش بنیان «به منظور ایجاد و توسعه شرکتها و مؤسسات دانش بنیان و تقویت همکاریهای بین المللی اجازه داده می شود واحدهای پژوهشی و فناوری و مهندسی مستقر در پارک های علم و فناوری و شهرک های فناوری در جهت انجام ماموریت های محوله از مزایای قانونی مناطق آزاد در خصوص روابط کار، معافیت های مالیاتی و عوارض، سرمایه گذاری خارجی و مبادلات مالی بین المللی و در چهارچوب مصوبات شورای راهبری فناوری ها و تولیدات دانش بنیان و پس از انطباق با اهداف مندرج در ماده 1 این قانون توسط شورای مذکور، از مزایای شرکتها و موسسات دانش بنیان برخوردار گردند.» همچنین به موجب بند 3 بخشنامه شماره 200/9113 مورخ 1392/05/20 موضوع آیین نامه اجرایی ماده 9 قانون حمایت از شرکت ها و موسسات دانش بنیان و تجاری سازی نوآوری ها و اختراعات اعلام شده ، «معافیت قانونی مذکور صرفاً در خصوص فعالیت های پژوهشی، فناوری و مهندسی مندرج در مجوز واحدهای فناوری مستقر در پارک های علم و فناوری موضوع ماده 9 قانون حمایت از شرکت ها و موسسات دانش بنیان و تجاری سازی نوآوری ها قابل اجرا است و به فعالیت های خارج از پارک علم و فناوری و هم چنین سایر شرکت های تولیدی و صنعتی تسری ندارند.» با عنایت به مراتب فوق در خصوص درآمدهای خدمات حاصل از فعالیت های مذکور توسط واحدهای پژوهشی و فناوری و مهندسی مستقر در پارک های علم و فناوری و شهرک های فناوری مندرج در مجوز واحدهای مورد نظر که در فضای مجازی یا از طریق سامانه های الکترونیکی، پلت فرم و نظایر آن به اشخاص خارج از پارک،ارائه می شود، سه نظر به شرح زیر وجود دارد، بنابراین خواهشمند است در صورت صلاحدید دستور فرمایید مراتب در اجرای بند 3 ماده 255 قانون مالیات های مستقیم در شورای عالی مالیاتی مطرح می شود : نظریه اول: با توجه به اینکه محل ایجاد بستر و انجام اقدامات تولید نرم افزار و خدمات پژوهشی و فناوری و مهندسی در داخل پارک های علم و فناوری و شهرک های فناوری می باشد لذا کلیه درآمدهای حاصل از ارائه خدمات موصوف در بستر فضای مجازی یا از طریق سامانه های الکترونیکی، پلت فرم و نظایر آن به اشخاص خارج از پارک، فارغ از محل دریافت یا ارائه خدمات، با رعایت مقررات از معافیت های مالیاتی قانون مناطق آزاد برخوردار می باشد. نظریه دوم: با اتخاذ ملاک از رای هیات عمومی دیوان عدالت اداری موضوع دادنامه شماره 140109970905810106 مورخ 1401/01/16 ، صرفاً درآمد حاصل از خدمات ارائه شده اشخاص موصوف در فضای مجازی یا از طریق سامانه های الکترونیکی، پلت فرم و نظایر آن به مشتریان، در داخل پارک های علم و فناوری و شهرک های فناوری، با رعایت مقررات از معافیت های مالیاتی قانون مناطق آزاد برخوردار می باشد و درآمد حاصل از خدمات ارائه شده اشخاص موصوف در فضای مجازی یا از طریق سامانه های الکترونیکی به مشتریان، خارج از پارک های علم و فناوری و شهرک های فناوری مشمول برخورداری از معافیت مذکور نخواهد بود. نظریه سوم: با اتخاذ ملاک از قسمت تبصره 1 ماده 2 آیین نامه اجرایی ماده 107 قانون مالیات های مستقیم مبنی بر اینکه «در خصوص خدماتی که به صورت غیرحضوری و از طریق سامانه های الکترونیکی و نظایر آن به ایران ارائه می شود، ارائه خدمات در ایران محسوب می شود.» لذا کلیه درآمدهای خدمات حاصل از فعالیت های مذکور توسط واحدهای پژوهشی و فناوری و مهندسی مستقر در پارک های علم و فناوری و شهرک های فناوری مندرج در مجوز واحدهای مورد نظر که در فضای مجازی یا از طریق سامانه های الکترونیکی، پلت فرم و نظایر آن ارائه می شود، درآمد خدمات خارج از پارک محسوب شده و مشمول برخورداری از معافیت مورد نظر نخواهد بود .