ماده 2
ماده 2 ـ اصطلاحات و تعاريفي كه در اين قانون به كار رفته داراي معاني ذيل است: الف ـ بافتهاي فرسوده و ناكارآمد شهري، مناطقي از شهر است كه در طي ساليان گذشته عناصر متشكله آن اعم از تأسيسات روبنائي، زيربنائي، ابنيه، مستحدثات، خيابانها و دسترسي ها، دچار فرسودگي و ناكارآمدي شده و ساكنان آن از مشكلات متعدد اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي و كالبدي رنج مي برند. ب ـ نقشه محدوده بافتهاي فرسوده و ناكارآمد شهري، نقشه اي است كه بر اساس شاخصهاي مصوب شوراي عالي شهرسازي و معماري ايران توسط وزارت مسكن و شهرسازي (سازمان عمران و بهسازي شهري ايران) و يا شهرداريها تهيه و به تصويب كميسيونهاي موضوع ماده (5) قانون تأسيس شوراي عالي شهرسازي و معماري ايران رسيده يا مي رسد. ج ـ طرحهاي احياء، بهسازي و نوسازي، طرحهايي هستند كه در چهارچوب طرحهاي توسعه شهري (اعم از جامع و تفصيلي) به منظور اجراء برنامه هاي احياء، بهسازي و نوسازي شهري با رعايت اصول شهرسازي، فني و معماري تهيه مي شود. اين طرحها دربرگيرنده كاربريهاي جديد و مورد نياز محدوده معيني از بافتهاي فرسوده و ناكارآمد شهري بوده و اجراء آنها متضمن تأمين خدمات عمومي و زيرساخت هاي شهري از قبيل شبكه هاي دسترسي، معابر و بدنه آنها، پروژه هاي عمران و خدمات شهري، فضاي سبز و غيره است كه متكي بر ضوابط شهرسازي و معماري ايراني ـ اسلامي و بومي هر منطقه مي باشد. د ـ سهـام پـروژه، حـق السهمي از ارزش كل پـروژه است كه سـهم دارنـده را مشخص مي كند.