فصل هفتم (مواد 561 الی 570)
فصل هفتم - در جعاله
ماده 561
ماده 561 - جُعاله عبارت است از التزام شخصي به اداء اُجرت معلوم در مقابل عملي اعم از اينكه طرف معين باشد يا غير معين .
ماده 562
ماده 562 - در جُعاله ملتزم را جاعل و طرف را عامل و اُجرَت را جُعل ميگويند .
ماده 563
ماده 563 - در جُعاله معلوم بودن اُجرَت مِن جميع الجهات لازم نيست بنابراين اگر كسي ملتزم شود كه هر كس گم شده او را پيدا كند حِصّه مشاع معيني از آن ، مال او خواهد بود ، جُعاله صحيح است .
ماده 564
ماده 564 - در جُعاله گذشته از عدم لزوم تعيين عامل ممكن است عمل هم مردد و كيفيات آن نامعلوم باشد .
ماده 565
ماده 565 - جُعاله تعهُّدي است جائز و مادامي كه عمل باتمام نرسيده است هر يك از طرفين ميتوانند رجوع كنند ولي اگر جاعل در اثناء عمل رجوع نمايد بايد اُجرَت المِثل عمل عامل را بدهد .
ماده 566
ماده 566 - هر گاه در جعاله عمل داراي اجزاء متعدد بوده و هر يك از اجزاء مقصود بالاصاله جاعل بوده باشد و جعاله فسخ گردد عامل از اجرت المسمي به نسبت عملي كه كرده است مستحق خواهد بود اعم از اينكه فسخ از طرف جاعل باشد يا از طرف خود عامل .
ماده 567
ماده 567 - عامل وقتي مستحقّ جُعل ميگردد كه متعلق جُعاله را تسليم كرده يا انجام داده باشد .
ماده 568
ماده 568 - اگر عاملين متعدد به شركت هم عمل را انجام دهند هر يك به نسبت مقدار عمل خود مستحقّ جُعل ميگردد .
ماده 569
ماده 569 - مالي كه جُعاله براي آن واقع شده است از وقتي كه به دست عامل ميرسد تا به جاعل رد كند در دست او امانت است .
ماده 570
ماده 570 - جُعاله بر عمل نامشروع و يا بر عمل غيرعقلائي باطل است .