ماده 1
ماده 1- اصطلاحات به كار رفته در اين قانون داراي معاني مشروح زير است: 1 - آلودگي هوا: عبارت است از انتشار يك يا چند آلاينده اعم از آلاينده هاي جامد، مايع، گاز، پرتوهاي يون ساز و غير يون ساز، بو و صدا در هواي آزاد، به صورت طبيعي يا انسان ساخت، به مقدار و مدتي كه كيفيت هوا را به گونه اي تغيير دهد كه براي سلامت انسان و موجودات زنده، فرآيندهاي بوم شناختي (اكولوژيكي) يا آثار و ابنيه زيان آور بوده و يا سبب از بين رفتن يا كاهش سطح رفاه عمومي گردد. 2 - حدود مجاز انتشار آلاينده ها: ميزان مجاز خروجي آلاينده ها از منابع آلوده كننده هوا ۳- منابع آلوده كننده هوا به شرح زير عبارتند از: - منابع طبيعي: شامل طوفان هاي گرد و غبار، طوفان هاي شن، آتش سوزي جنگلها و مراتع، آتشفشان ها و هواويزهاي دريايي مي باشد. - منابع انسان ساخت: شامل؛ الف) منابع متحرك: هرگونه منبعي از قبيل وسايل نقليه موتوري و غيرموتوري كه در اثر حركت ايجاد آلودگي مي كند. ب) منابع ثابت: هرگونه منبعي از قبيل صنايع، عمليات معدني، كشاورزي، بخش هاي خدماتي، تجاري، اداري و خانگي كه در محلي ثابت سبب انتشار آلاينده ها مي شود. 4 - سازمان: براي رعايت اختصار، در اين قانون واژه «سازمان» به جاي «سازمان حفاظت محيط زيست» آورده مي شود. 5 - مواقع اضطراري: مواقعي است كه با استمرار پايداري جوي (بر اساس اعلام سازمان هواشناسي) و يا افزايش ميزان غلظت آلاينده ها (بر اساس اعلام وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي و با همكاري سازمان) شرايط به گونه اي در كوتاه مدت، سلامت انسان و محيط زيست را دچار مخاطره جدي بنمايد.