قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

مبحث دوم (الحاقي 06ˏ05ˏ1368)- ارتش و سپاه پاسداران انقلاب

اصل يكصد و چهل و سوم(الحاقي 06ˏ05ˏ1368) ارتش جمهوري اسلامي ايران پاسداري از استقلال و تماميت ارضي و نظام جمهوري اسلامي كشور را بر عهده دارد.

اصل يكصد و چهل و چهارم(الحاقي 06ˏ05ˏ1368) ارتش جمهوري اسلامي ايران بايد ارتشي اسلامي باشد كه ارتشي مكتبي و مردمي است و بايد افرادي شايسته را به خدمت بپذيرد كه به ‌اهداف انقلاب اسلامي مومن و در راه تحقق آن فداكار باشند.

اصل يكصد و چهل و پنجم(الحاقي 06ˏ05ˏ1368) هيچ فرد خارجي به عضويت در ارتش و نيروهاي انتظامي كشور پذيرفته نميشود.

اصل يكصد و چهل و ششم(الحاقي 06ˏ05ˏ1368) استقرار هر گونه پايگاه نظامي خارجي در كشور هر چند بعنوان استفاده‌هاي صلح آميز باشد ممنوع است

اصل يكصد و چهل و هفتم(الحاقي 06ˏ05ˏ1368) دولت بايد در زمان صلح از افراد و تجهيزات فني ارتش در كارهاي امدادي، آموزشي، توليدي، و جهاد سازندگي، با رعايت كامل موازين عدل اسلامي استفاده كند در حدي كه به آمادگي رزمي ارتش آسيبي وارد نيايد.

اصل يكصد و چهل و هشتم(الحاقي 06ˏ05ˏ1368) هر نوع بهره برداري شخصي از وسائل و امكانات ارتش و استفاده شخصي از افراد آنها به صورت گماشته، راننده شخصي و نظاير اين‌ها ممنوع است.

اصل يكصد و چهل و نهم ترفيع درجه نظاميان و سلب آن بموجب قانون است.

اصل يكصد و پنجاهم سپاه پاسداران انقلاب اسلامي كه در نخستين روزهاي پيروزي اين انقلاب تشكيل شد، براي ادامه نقش خود در نگهباني از انقلاب و دستاوردهاي آن پا برجا ميماند، حدود وظائف و قلمرو مسئوليت اين سپاه در رابطه با وظايف و قلمرو مسئوليت نيروهاي مسلح ديگر با تاكيد بر همكاري و هماهنگي برادرانه ميان آنها بوسيله قانون تعيين ميشود.