ماده 1
ماده ۱ ـ اصطلاحات مذكور در اين قانون كه در قوانين ديگر تعريف نشده بشرح زير بيان ميشود: ۱ ـ «ربا» بر دو نوع است. الف ـ رباي قرضي و آن بهره ايست كه طبق شرط يا بنا و روال مقرض از مقترض دريافت نمايد. ب ـ رباي معاملي و آن «زياده» اي است كه يكي از طرفين معامله زائد بر عوض يا معوض از طرف ديگر دريافت كند بشرطي كه عوضين مكيل يا موزون و عرفاً يا شرعاً از جنس واحد باشند. ۲ ـ «زمين رها شده» زمين مسبوق به احيائي است كه مالك از آن اعراض كند. تبصره ـ اعراض مالك بايد در دادگاه ثابت شود. ۳ ـ «مباحات اصلي» اموالي است كه مالك و سابقه احياء و تحجير و حيازت نسبت به آنها معلوم نباشد. ۴ ـ «سوء استفاده از موقوفات» عبارتست از تحصيل ثروت ناشي از دخالت در وقف بر خلاف ترتيبي كه شرع معين نموده باشد. ۵ ـ «سوء استفاده از مقاطعه كاريها و معاملات دولتي» عدم رعايت قوانين و مقررات و شرايط در قراردادهائي است كه بين دولت و اشخاص حقيقي و حقوقي منعقد شده و موجب درآمد نامشروع شده باشد و يا اينكه در اثر اعمال نفوذ و روابط، معامله يا قراردادي بر خلاف شرع و مصالح مسلم امت اسلامي انعقاد يافته باشد.