رأی هیأت عمومی
رأی هیأت عمومی اولاً: نظر به این که بند10 بخشنامه شماره 232/393/30545-1388/03/18 سازمان امور مالیاتی کشور ، پیش از این به موجب رأی شماره 513 الی 517- 1389/11/18 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری ابطال شده است، بنابراین به لحاظ رسیدگی قبلی به موضوع، موجبی برای رسیدگی مجدد و ابطال بند 10 بخشنامه مذکور وجود ندارد. ثانیاً: با توجه به این که به شرح فوق الذکر و به موجب رأی شماره 513 الی 517- 1389/11/18 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری ، بند 10 بخشنامه شماره 232/393/30545-1388/03/18 سازمان امور مالیاتی کشور ابطال شده است، بنابراین بخشنامه شماره 70793-1388/10/29 سازمان امور مالیاتی کشور که در مقام رفع ابهام از بند 10 بخشنامه پیش گفته صادر شده است نیز به تبع ابطال بند 10 بخشنامه و مستند به بند 1 ماده 12 و ماده 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 ، ابطال می شود. ثالثاً: رسیدگی به خواسته دیگر شاکی، مبنی بر ابطال تصمیم هیأت موضوع ماده 251 مکرر قانون مالیات های مستقیم ، از جمله صلاحیت های هیأت عمومی دیوان عدالت اداری مصرح در ماده 12 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 ، تشخیص نشد و مقرر گردید پرونده جهت رسیدگی بـه خواسته مذکور به شعبه دیوان عدالت اداری ارجاع شود.
ارجاعهای رسمی (۷)
- بند10 بخشنامه شماره 232/393/30545-1388/03/18 سازمان امور مالیاتی کشور
- بند 10 بخشنامه شماره 232/393/30545-1388/03/18 سازمان امور مالیاتی کشور
- بخشنامه شماره 70793-1388/10/29 سازمان امور مالیاتی کشور
- بند 1 ماده 12
- ماده 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392
- ماده 251 مکرر قانون مالیات های مستقیم
- ماده 12 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392