رأی هیأت عمومی
رأی هیأت عمومی برمبنای بند 11 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب سال 1366 ، یکی از هزینه‌های قابل قبول مالیاتی ذخیره مطالباتی است که وصول آن مشکوک باشد، مشروط بر اینکه اولا: مربوط به فعالیت موسسه باشد، ثانیا: احتمال غالب برای لاوصول ماندن آن موجود باشد، ثالثا: در دفاتر موسسه به حساب مخصوص منظور شده باشد تا طلب وصول گردد یا لاوصول بودن آن محقق شود. همچنین براساس بند قانونی مزبور شرایط مربوط به پذیرش هزینه مطالبات مشکوک به عنوان هزینه قابل قبول مالیاتی بیان شده و هر آنچه در ذیل مجموع سه شرط مندرج در بند مذکور واقع شود، می‌بایست به عنوان هزینه قابل قبول مورد پذیرش قرار گیرد و چون مفاد بند 4 آیین‌نامه اجرایی بند 11 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1381/06/31 وزیر امور اقتصادی و دارایی (ابلاغی به موجب بخشنامه شماره 211/4300/1381- 1381/07/07 معاون فنی و حقوقی سازمان امور مالیاتی کشور) دلالت بر این دارد که هزینه مطالبات مربوط به طلب از کارمندان، مدیران، سهامداران یا شرکاء و شرکتهای تابعه، هزینه قابل قبول نخواهد بود، لذا اطلاق حکم مقرر در بند مزبور از جهت آن که برخی از اقـلام هزینه‌ای مربوط به فعالیت موسسه را در فرض تحقق شرایط سه‌گانه مندرج در بند 11 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مـورد پذیرش قرار نداده، در حد عدم پذیرش هزینه مطالبات مشکوک الوصول موسسه که مربوط به اشخاص مذکور در مقرره مورد اعتراض است، خلاف قانون و خارج از حدود اختیار بوده و بند 4 مقرره مورد شکایت مستند به بند 1 ماده 12 و ماده 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 ابطال می‌شود.
ارجاع‌های رسمی
- بند 11 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب سال 1366
- بند 4 آیین‌نامه اجرایی بند 11 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم مصوب 1381/06/31 وزیر امور اقتصادی و دارایی (ابلاغی به موجب بخشنامه شماره 211/4300/1381- 1381/07/07 معاون فنی و حقوقی سازمان امور مالیاتی کشور)
- بند 11 ماده 148 قانون مالیاتهای مستقیم
- بند 4 مقرره مورد شکایت
- بند 1 ماده 12
- ماده 88 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392