رفع ابهام در خصوص بررسی مشمولیت مالیات بر ارزش افزوده نسبت به واگذاری برخی منافع تحت عنوان حق

شرح ابهام مطابق بند (الف) ماده (1) قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400 ، عرضه عبارت است از «واگذاری کالا یا ارائه خدمت، از طریق هرنوع معامله یا عقد قانونی.» با عنایت به ماده فوق، در خصوص مشمولیت مالیات بر ارزش افزوده واگذاری برخی منافع تحت عنوان حق، دو نظریه به شرح زیر مطرح می باشد: نظریه اول: با عنایت به اینکه در ماده (1) قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400 ، مالیات و عوارض فروش به عنوان مالیات و عوارض متعلق به عرضه کالاها و ارائه خدمات مشمول مالیات و عوارض توسط مودی در یک دوره معین شده است لذا واگذاری حقوق به طور عام و فارغ از هرگونه استثنائی در عداد بند (الف) ماده (1) قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400 قرار نمی گیرد. نظریه دوم: وفق ماده (1) قانون اجرای سیاست های کلی اصل (44) قانون اساسی مصوب 1386 با اصلاحات و الحاقات بعدی واژه خدمت بدین شرح تبیین شده است :«محصول غیرملموسی که استفاده از آن از فرآیند تولید آن قابل تفکیک نیست» همچنین بر اساس ماده (1) قانون حداکثر استفاده از توان تولیدی و خدماتی کشور و حمایت از کالای ایرانی مصوب 1398 با اصلاحات و الحاقات بعدی، تعریف خدمت عبارت است از «محصولی که فرآیند مصرف آن از فرآیند تولید یا ایجاد آن قابل تفکیک نباشد». با عنایت به تعاریف خدمت، مندرج در مواد قانونی فوق الذکر و انطباق آن با مفهوم و ماهیت واگذاری منافع تحت عنوان حق، نتیجه گیری می شود: واگذاری حق ارائه خدمت محسوب می گردد. بنابراین به استناد بند (الف) ماده (1) قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1400 ، واگذاری حقوق به طور کلی مشمول مالیات و عوارض می باشد. در این راستا مواردی نظیر درآمد حاصل از حق رشد بازیکنان و نقل و انتقال بازیکنان که در واقع واگذاری منافع حاصل از پرورش بازیکن و انتقال بهره برداری از منافع یاد شده است و همچنین واگذاری علائم تجاری (برند)، انتقال دانش فنی، واگذاری مالکیت معنوی، واگذاری گواهی اکتشاف و بهره برداری معدن مشمول مالیات و عوارض ارزش افزوده می باشد .