قانون گذرنامه

ماده واحده (اصلاحي 29ˏ03ˏ1381)- براي صدور گذرنامه جهت رانندگان و كمك ‌رانندگان و‌ ميهمانداران ترانزيت علاوه‌ بر مقررات قانون گذرنامه رعايت موارد زير الزامي است: 1 - ارائه معرفي‌نامه كتبي از بنگاهها، مؤسسات و شركتهاي مسافربري يا باربري كه از طرف وزارت راه و ترابري فعاليت آنها مجاز شناخته شده‌ است دائر بر اشتغال متقاضي در بنگاه يا مؤسسه و يا شركتهاي مزبور به شغل رانندگي يا كمك‌رانندگي يا ‌ميهمانداري كه توسط دفتر اسناد رسمي گواهي امضاء شده‌ باشد. 2 - ارائه تعهدنامه مبني بر عدم اشتغال به شغل ديگري غير از رانندگي يا كمك‌رانندگي يا ‌ميهمانداري كه توسط دفتر اسناد رسمي گواهي امضاء شده باشد. 3 - ارائه برگ عدم محكوميت مؤثر كيفري. 4 - ارائه برگ عدم اعتياد به مواد مخدر از وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي. تبصره 1 (اصلاحي 29ˏ03ˏ1381)- صدور گذرنامه براي رانندگان يا كمك‌رانندگان و‌ميهمانداران موضوع اين قانون كه داراي محكوميت مؤثر كيفري هستند ولي از تاريخ پايان محكوميت ايشان 2 سال گذشته باشد به شرط معيل بودن با رعايت ديگر موارد فوق مجاز ميباشد. تبصره 2 (اصلاحي 29ˏ03ˏ1381)- در صورت ثبوت تخلف نسبت به بند 1 و 2 اين ماده، در دادگاه صالح راننده و كمك‌راننده و ميهماندار متخلف با رعايت شرايط و امكانات خاطي و دفعات و مراتب جرم و مراتب تأديب از وعظ و توبيخ و تهديد و درجات تعزير به مدت پنج الي ده سال از مسافرت به خارج بعنوان راننده و ‌كمك ‌راننده و ميهماندار ترانزيت محروم ميشود. در صورتيكه تخلف، مربوط به صدور معرفي‌نامه خلاف باشد صادركننده معرفي‌نامه خلاف از طرف شركت يا مؤسسه يا بنگاه موضوع بند 1 اين ماده، ‌با رعايت شرايط و امكانات خاطي و دفعات و مراتب جرم و مراتب تأديب از وعظ و توبيخ و تهديد به مجازات تعزيري محكوم ميشود.

‌فصل اول - كليات

فصل دوم - انواع گذرنامه

‌فصل سوم - گذرنامه‌هاي سياسي و خدمت

فصل چهارم - گذرنامه عادي

فصل پنجم - همراهان

فصل ششم - اعتبار گذرنامه عادي

فصل هفتم - گذرنامه جمعي

‌فصل هشتم - پروانه گذر

فصل نهم - برگ گذر بيگانگان

‌فصل دهم - آيين‌نامه‌هاي اجرايي

‌فصل يازدهم - مجازاتها

ماده 1) گذرنامه سندي است كه از طرف مأموران صلاحيتدار دولت شاهنشاهي مذكور در اين قانون براي مسافرت اتباع ايران بخارج و يا اقامت‌ در خارج و يا مسافرت از خارج به ايران داده ميشود.

ماده 2) اتباع ايران براي خروج از كشور و يا اقامت در خارج و يا مسافرت از خارج بايران بايد تحصيل گذرنامه نمايند. صدور گذرنامه منوط بارائه اسنادي است كه هويت و تابعيت ايراني تقاضا كننده را ثابت نمايد. اسناد مزبور بموجب آئين ‌نامه اجرائي اين قانون تعيين خواهد شد.

ماده 3) خروج از كشور بدون ارائه گذرنامه يا مدارك مسافرت مذكور دراين قانون ممنوع است.

ماده 4 (منسوخه 22ˏ08ˏ1390)- ورود به كشور و يا خروج از آن فقط از نقاطي كه بنا به پيشنهاد وزارت كشور و تصويب هيأت وزيران تعيين و آگهي خواهد شد مجاز است.

ماده 5) بازرسي گذرنامه و مدارك مسافرت و رسيدگي به آنها در مرز با شهرباني كل كشور و در نقاطي كه شهرباني نباشد بعهده ژاندارمري كل‌ كشور است. مأموران مربوط مكلفند از ورود افرادي كه فاقد گذرنامه يا مدارك لازم براي ورود بايران باشند جلوگيري نمايند. تبصره (اصلاحي 05ˏ10ˏ1358)ـ در موارديكه افرادي فاقد گذرنامه و يا مدارك مسافرت براي مراجعه به ايران باشند در صورتيكه تابعيت ايراني و يا ايراني آنان محرز شود با رعايت ماده 20 اين قانون مكلفند برگ بازگشت به ايران را از مأموريت هاي سياسي يا كنسولي جمهوري اسلامي ايران در خارجه دريافت نمايند. ضوابط تشخيص و ايراني بودن اين قبيل اشخاص بموجب آئين نامه اجرائي اين قانون تعيين خواهد شد.

ماده 6) برگ مسافرت موضوع ماده 9 و همچنين برگ بازگشت موضوع ماده 20 و پروانه‌هاي گذرموضوع مواد 29 و 30 از نظر اين قانون در حكم ‌گذرنامه است.

ماده 7 - گذرنامه بر سه قسم است: ‌الف - گذرنامه سياسي. ب - گذرنامه خدمت (‌اعم از فردي يا جمعي). ج - گذرنامه عادي (‌اعم از فردي يا جمعي). تبصره - مشخصات انواع گذرنامه از لحاظ رنگ و شكل و قطع و تعداد اوراق و نظاير آن و همچنين سازمان تهيه ‌كننده آنها بموجب آئين‌نامه ‌اجرائي اين قانون تعيين ميگردد.