قانون گذرنامه

‌فصل اول - كليات

ماده 1) گذرنامه سندي است كه از طرف مأموران صلاحيتدار دولت شاهنشاهي مذكور در اين قانون براي مسافرت اتباع ايران بخارج و يا اقامت‌ در خارج و يا مسافرت از خارج به ايران داده ميشود.

ماده 2) اتباع ايران براي خروج از كشور و يا اقامت در خارج و يا مسافرت از خارج بايران بايد تحصيل گذرنامه نمايند. صدور گذرنامه منوط بارائه اسنادي است كه هويت و تابعيت ايراني تقاضا كننده را ثابت نمايد. اسناد مزبور بموجب آئين ‌نامه اجرائي اين قانون تعيين خواهد شد.

ماده 3) خروج از كشور بدون ارائه گذرنامه يا مدارك مسافرت مذكور دراين قانون ممنوع است.

ماده 4 (منسوخه 22ˏ08ˏ1390)- ورود به كشور و يا خروج از آن فقط از نقاطي كه بنا به پيشنهاد وزارت كشور و تصويب هيأت وزيران تعيين و آگهي خواهد شد مجاز است.

ماده 5) بازرسي گذرنامه و مدارك مسافرت و رسيدگي به آنها در مرز با شهرباني كل كشور و در نقاطي كه شهرباني نباشد بعهده ژاندارمري كل‌ كشور است. مأموران مربوط مكلفند از ورود افرادي كه فاقد گذرنامه يا مدارك لازم براي ورود بايران باشند جلوگيري نمايند. تبصره (اصلاحي 05ˏ10ˏ1358)ـ در موارديكه افرادي فاقد گذرنامه و يا مدارك مسافرت براي مراجعه به ايران باشند در صورتيكه تابعيت ايراني و يا ايراني آنان محرز شود با رعايت ماده 20 اين قانون مكلفند برگ بازگشت به ايران را از مأموريت هاي سياسي يا كنسولي جمهوري اسلامي ايران در خارجه دريافت نمايند. ضوابط تشخيص و ايراني بودن اين قبيل اشخاص بموجب آئين نامه اجرائي اين قانون تعيين خواهد شد.

ماده 6) برگ مسافرت موضوع ماده 9 و همچنين برگ بازگشت موضوع ماده 20 و پروانه‌هاي گذرموضوع مواد 29 و 30 از نظر اين قانون در حكم ‌گذرنامه است.