ورود شکایت نسبت به رفع ابهام از رای شماره ۶۰۱- ۱۳۸۹/۱۲/۹ هیات عمومی دیوان عدالت اداری (و رای اصلاحی آن به شماره ۷۳-۱۳۹۸/۱/۲۷) و همچنین رای شماره ۱۹۵۷-۱۹۵۶ مورخ ۱۳۹۹/۱۲/۱۹ هیات عمومی دیوان عدالت اداری

براساس ماده ۱۲۲ قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال ۱۳۹۲ : «... موارد سکوت در این قانون به ترتیبی است که در قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب (در امور مدنی) و قانون اجرای احکام مدنی مقرر شده است» و به موجب ماده ۲۷ قانون اجرای احکام مدنی مصوب ۱۳۵۶/۸/۱ : «اختلافات راجع به مفاد حکم همچنین اختلافات مربوط به اجرای احکام که از اجمال یا ابهام حکم یا محکوم‌به حادث شود، در دادگاهی‌ که حکم را صادر کرده رسیدگی می‌شود» و برمبنای موازین قانونی مذکور، رفع ابهام از آرای هیات عمومی دیوان عدالت اداری در صلاحیت خود هیات عمومی است. ثانیاً: با توجه به اینکه هیات عمومی دیوان عدالت اداری قبلاً و به موجب رای شماره ۹۹۰۹۹۷۰۹۰۵۸۱۱۹۵۶- ۱۳۹۹/۱۲/۱۹ اعلام کرده است که چون وجوه پرداختی به حقوق بگیران تحت عناوین مهد کودک، یارانه غذا، ایاب و ذهاب، بن کالا و ... به عنوان مصادیق ماده ۴۰ قانون الحاق موادی به قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت مصوب ۱۳۸۴/۸/۱۵ به عنوان عناوین خارج از شمول احکام مواد ۸۲ و ۸۳ قانون مالیاتهای مستقیم واجد جنبه تمثیلی و غیرحصری هستند و بر همین اساس نیز حکم به ابطال بخشنامه شماره ۸۰/۹۸/۲۰۰-۱۳۹۸/۸/۲۷ سازمان امور مالیاتی کشور به دلیل حذف عبارت «و...» صادر کرده است، بنابراین با توجه به نظر هیات عمومی دیوان عدالت اداری درخصوص تمثیلی بودن عناوین فوق و عدم صلاحیت قانونی این هیات برای تعیین عناوین مزبور، رای شماره ۶۰۱-۱۳۸۹/۱۲/۹ (و رای اصلاحی آن به شماره ۷۳-۱۳۹۸/۱/۲۷ ) و همچنین رای شماره ۱۹۵۷-۱۹۵۶ مورخ ۱۳۹۹/۱۲/۱۹ هیات عمومی دیوان عدالت اداری از نظر هیات عمومی دیوان عدالت اداری واجد ابهام تشخیص داده نشد و موجبی برای رفع ابهام از آنها وجود ندارد