ماده 1
ماده ۱- از نظر این معاهده (کنوانسیون): ۱- «وجوه » به هر نوع دارائی اطلاق می شود، اعم از دارایی های مشهود یا غیرمشهود، منقول یا غیرمنقول، به هر نحوی که کسب شده باشد و مدارک یا اسناد حقوقی به هر شکل از جمله الکترونیکی یا رقومی (دیجیتالی)، یا مدارکی که دال بر مالکیت یا سهم در این دارایی ها می باشد از جمله- اما نه منحصراً- اعتبارات بانکی، چکهای مسافرتی، چکهای بانکی، حوالجات، سهام، اوراق بهادار، اوراق قرضه، برات، اعتبار نامه ها. ۲- «تأسیسات کشوری یا دولتی» به تأسیسات دائمی یا موقتی یا وسیله ای اطلاق می شود که توسط نمایندگان کشور، اعضای دولت، قوه مقننه یا قضائیه یا مقامات یا کارکنان کشور یا هر مقام یا مرجع دولتی دیگر یا مقامات یا کارکنان سازمان بین الدولی در ارتباط با انجام وظایف محوله آنها مورد استفاده قرار می گیرد یا در تصرف آنها می باشد. ۳- «منافع حاصله» به وجوهی اطلاق می شود که به طور مستقیم یا غیرمستقیم به واسطه ارتکاب جرم مندرج در ماده (۲) کسب یا حاصل گردیده باشد.